Een bezoek vol verandering
Intro
Jardins d’Etretat, wat kan ik mij van dat bezoek op die dag nog herinneren? Het was een normale dag in Normandië in het gezegende jaar 2019. Een dag met redelijk wat zon, maar ook wind als mijn geheugen mij niet in de steek laat. We hadden een vakantiewoning in Ierland geboekt en besloten tijdens de doorreis de krijtrotsen van Normandië te bezoeken, met daaraan gekoppeld de tuin van Etretat. Hieronder vind je een bloemlezing van mijn bijzondere ervaring.
Ik moet eerlijk bekennen dat mijn enthousiasmebarometer om deze tuin te bezoeken niet al te hoog stond. Niet dat ik geen appreciatie heb voor een uitstap naar een tuin. Dat zeker niet, ik ben dol op tuinen. Er was echter één probleem. Aanvankelijk voelde ik me nogal neerslachtig, als op een regenachtige dag in België. Soms hebben we gewoon wat minder energie. Daarom slofte ik die dag met tegenzin het knetterende grindpad op achter mijn verwanten aan om deze, in hun ogen, ‘fantastische’ tuin te bezoeken. Achteraf kwam ik met een volledig andere mindset naar buiten dan ik binnen was gegaan. Waarom? Dat lees je hieronder.
Majestueus, Rustig of beiden? Mijn beleving
Eigenlijk heeft deze tuin een simpele opbouw, door zijn eenvoud van soorten planten, uitzichten, en kleuren. Maar hij is extravagant in de manier waarmee er met de beplanting wordt omgegaan. Deze worden in zoveel verschillende vormen gesnoeid dat je een majestueus geheel krijgt dat bij elkaar past. Het geeft een indrukwekkend, doch rustig beeld. Over beelden gesproken, er staan veel kunstwerken doorheen de tuin waardoor het een artistieke look krijgt. Deze zijn subtiel uitgewerkt waardoor ze de tuin versterken maar niet overheersen. Het is een wisselwerking die telkens weer door de tuin herhaald wordt. Achter elke hoek kun je wel een nieuw beeld bewonderen.
Doordat de tuin op een helling is ingericht, krijg je op bepaalde plekken een prachtig overzicht over Etretat. Er zijn zichtpunten naar de zee en de krijtrots in de vorm van een olifant waar Normandië zo gekend voor is. Deze elementen geven de tuin een extra dimensie, dat je bij een tuin in een sobere setting niet kunt bereiken. Hierdoor hoeft deze tuin niet uit te pakken met extravagantie, maar kan het door zijn eenvoud en zijn locatie de bezoeker verleiden. Het idee dat een tuin bestaat voor beleving en niet voor entertainment is hier ten volle benut. Je wordt niet omver geblazen door planten in de raarste bochten en kronkels, maar door enkele weloverwogen struiken en bomen die rustgevend zijn voor het oog.
Verder zijn er verschillende rustplaatsen, waardoor je de tuin van plek naar plek kunt doorkruisen. Zonder dat je het idee hebt dat er iets van haast bij te pas komt. Het is een relatief ‘kleine’ tuin waardoor dit kan. Er zijn leuke interacties tussen ingesloten plaatsen, zitplekken op uitzichtpunten, en gezamenlijke zitmogelijkheden. Zo is er een lange tafel onder de bomen in het midden van de tuin waar je gezamenlijk kan ontspannen. Zelf heb ik tussen het bamboe 15 minuten met mijn ogen gesloten, op de zitbank gelegen. Zalig om in deze tuin tot rust te komen.
OUtro
Jardins d’Etretat was dus in mijn ervaring vooral een rustgevende tuin. Die je niet bij je haren pakt en meesleurt. Maar je eerder zachtjes begeleidt naar interessante plaatsen en vormen waar je even bij kunt stilstaan. Alvast een grote aanrader om even te bezoeken. Zelf ga ik zeker nog eens terug, benieuwd naar wat ik nog meer zal ontdekken.
Geschreven door Pieter Vandenborne